De groeiende afstand: Fysiek samen maar emotioneel compleet geïsoleerd
Je zit 's avonds samen op de bank. Er is een glas wijn ingeschonken en jullie hebben zojuist oppervlakkig de gebeurtenissen van de dag doorgenomen. Het valt een beetje stil, misschien wat ongemakkelijk. De televisie dan maar aan? Of klusjes doen nog even? Een indringende gedachte schiet onwillekeurig door je hoofd: ik voel me eenzaam in relatie en ik weet niet meer hoe ik een brug naar mijn partner moet slaan. In mijn praktijk bij Krijgsman Coaching hoor ik deze pijnlijke, stille realiteit nagenoeg wekelijks. Het overkomt juist enorm gedreven professionals en managers die op de werkvloer succesvol zijn, feilloos grote teams aansturen en complexe bedrijfsdoelstellingen halen. Je hebt uitstekend geleerd hoe je leiderschap toont in een zakelijke omgeving, maar de warme intimiteit thuis lijken steeds sneller door je vingers te glippen. Jullie zijn weliswaar fysiek in exact dezelfde ruimte aanwezig, jullie slapen samen in hetzelfde bed, en toch lijkt het alsof jullie op twee afzonderlijke planeten verblijven. Deze schijnbaar onoverbrugbare kloof ontstaat nagenoeg nooit van de ene op de andere dag na een groot conflict. Het is steevast een langzaam, sluipend proces waarin twee mensen elkaar ongemerkt centimeter voor centimeter kwijtraken in de waan van de dag en de drukte van het bestaan, met banen, ouders, sociaal leven en het wordt zeker niet minder met kinderen (hoe geweldig die ook zijn).














