Wat gebeurt er zoal?
Wanneer stellen de weg naar mijn praktijk vinden, is de vraag waar ze ook mee zitten: hoe het in hemelsnaam zover heeft kunnen komen. De oorzaken van een langs elkaar heen leven relatie liggen zelden bij een afname van de onderliggende liefde; hoewel dat natuurlijk wel kan. Vaak betreft het een stapeling van externe druk, interne fysiologische en emotionele triggers met reactiepatronen die leiden tot een negatieve relatiedynamiek. Dit verwijdert jullie centimeter voor centimeter van elkaar. Na een aantal jaren zijn het meters. Als ambitieuze professional ervaar je dagelijks een enorme prestatiedruk. Werkstress activeert je zenuwstelsel. Je lichaam pompt stresshormonen rond om je scherp te houden tijdens kritieke momenten op de werkvloer. Door de stresshormonen zoals adrenaline en cortisol, staat bij thuiskomst je systeem simpelweg nog steeds 'aan'. Je beschikt dan niet over de bandbreedte om in te tunen op je partner. De overlevingsstand verdringt de ontspanning en het open hart om te kunnen liefhebben. Door te vaak een negatieve reactie gekregen te hebben, of doordat het ergens wel gemakkelijk voelt zo, blijft die afstand op een paradoxale manier wel ‘veilig’ voor beide partijen. De wezenlijke interesse in de belevingswereld van de ander, die altijd dynamisch is, verdwijnt bij beide partners naar de achtergrond. Praktische afstemming krijgt voorrang omdat het veilig en controleerbaar voelt. Evenals de telefoon. Conflicten worden niet meer aangegaan. De energie ontbreekt om echt de diepte in te gaan. Jullie trekken je terug achter een schermpje, letterlijk en figuurlijk, op zoek naar rust. Wat ooit begon als gepassioneerde relatie, stolt langzaam tot een veilige rustige maar weinig intense relationele norm.
De ontwrichtende kracht van onuitgesproken behoeften
Een ander mechanisme dat meespeelt, is de eindeloze stroom aan kleine compromissen die jullie door de jaren heen geruisloos hebben gesloten. Je levert iets in om de vrede in huis te bewaren. Je zwijgt over een sluimerend verlangen omdat je de ander niet wilt belasten na een lange dag. Na verloop van tijd verlies je niet uitsluitend de connectie met je partner, maar raak je ook het contact met je eigen kern kwijt. Je voelt niet meer wat je zelf nodig hebt om vervulling te ervaren; laat staan dat je dat naar buiten zou brengen. Wanneer je je eigen binnenwereld niet helder hebt, is het onmogelijk om dit naar de ander te communiceren. Deze interne afvlakking en het mogelijke gevoel van eenzaamheid, is wat het langs elkaar heen leven zo pijnlijk maakt. Je zit fysiek op exact dezelfde bank, maar op emotioneel vlak is de afstand groter dan je zou willen. Dat roept begrijpelijkerwijs sluimerende angst op. Wat als deze afstandelijkheid blijvend is? Gaan we elkaar langzaam maar zeker in de komende jaren helemaal verliezen?
